Prelude Mysterieuse Pour Veronique
Prelude nr. 11 (1998)

Deze prelude begint als een soort pastorale, later wordt het steeds meer een verstild stuk
met veel mystiek-aandoende kwint-klanken (en pedaal-effecten).

De kwint hangt met Geest/denken samen
(C-E-G / Grondtoon, terts en Dominant-toon is ahw. : Willen-Voelen-Denken
ofwel Voeten-Hart-Hoofd / Lichaam-Ziel-Geest...).

De G geldt als de ‘Saturnustoon’ (in de toonsoort G klinkt sterk het ‘kwint-achtige karakter’ door,
daarom leent hij zich ook goed voor aan de pentatoniek verwante kinder- en volksliederen ed.),
wat een ‘archaisch’ karakter verleent aan stukken in G (verwijzend naar oude, primitieve muziek) .

Stukken in G lenen zich dus sterk voor de verstilde en vergeestelijkte kwint-stemming,
zoals Debussy’s Prelude ‘la Chathédrale englouti’ (het begin)
en bv. de mystieke gedeelten uit het begin van Sjostakowitsj’ 11e symphonie in G klein.

Daardoor wordt het mystieke en verstilde karakter van het stuk nog eens versterkt,
als men een kwint op de G speelt zoals het bv. met de gehele 2e blz. van deze prelude het geval is. 

In het Midden wordt met brede akkoorden een climax bereikt,
waardoor echter de verstilling die daarna intreedt nòg sterker kan werken...

Met zeer atmosferische akkoorden, en met de Kwint-klank op de G in de bas
klinkt dit mystieke werkje uit in de verte.

Met Veronika, de inspiratiebron van het werkje had de componist in die tijd
een zeer diepzinnig geestelijk contact en zeer bijzondere gesprekken,
waarbij de componist het gevoel had in deze gesprekken, in deze ontmoeting
een soort hogere, mystieke ervaring door te maken...

-Iets van die diepzinnigheid klinkt wellicht ook door in deze prelude....