Salute to a friend - opus 150 - HAFABRA

-Salute to a friend opus 150
Voor fanfare, harmonie of brassband
2010, uitmuntend-afdeling;
J.S.Arr.; 6-7 min.

Bladmuziek te bestellen via:
https://ammusic.nl/nl/koraal-choral/544-salute-to-a-friend.html?search_query=marc+van+delft&results=46

Het werk is geschreven in opdracht van Jos Stoffels voor de fanfare, het 'Réunie-orkest van de Limburgse jagers', bedoeld in eerste instantie als treurmuziek, een treurmars, ofwel herdenkingsmuziek voor de plechtigheid voor de slachtoffers van Uruzgan.
Dit in eerste instantie in verband met de afsluiting van de missie in Uruzgan en de terugkeer van de laatste battlegroup, en is bedoeld 'als eerbetoon aan de gesneuvelden en gewonden van de missie, alsmede een hulde aan het thuisfront en de vriendenschaar achter elke uitgezondene'. (citaat)

Jos Stoffels wilde dat het werk zou beginnen als een treurmars, treurmuziek, maar dat het zou eindigen met overwinningsmuziek, om aan het werk toch een hoopvol slot te geven, en ook hoop uitdrukkende op het bereiken van het uiteindelijke doel van de (militaire) missie. (en wellicht de verlossing in het hiernamaals...)

Ik stelde me zo voor dat het werk ook uitgevoerd zou worden bij militaire begrafenissen en -rituelen, en laat het werk beginnen met een bugelsolo en een trompetsolo die vanuit de verte een soort van militaire signalen spelen. (stijgende kwinten e.d. zoals 'the last post' e.d. ...)
Hierna begint dan (eerst vanuit de duisternis...) na de inleidende tromslagen op de dodentroms, de meer traditionele treurmars in C klein, met het typerende dodenmars-ritme [lang-lang-kort-lang, -denk aan de bekende treurmars van Chopin...]. Een passage met herhaalde dramatische en wrange akkoordwendingen voert dan naar een tragische en dramatische climax, die daarna weer afebt.
Na een soort weemoedig intermezzo (op verzoek van Jos Stoffels met soli voor bugel en tenortuba), voert de muziek weer opnieuw naar een dramatisch hoogtepunt, maar dan volgt een wending naar majeur en volgt een groots en hoopvol koraal-achtig gedeelte. Aan het slot (in Bes groot) wordt weer even naar de openingsmotieven gerefereerd: de stijgende kwinten van de trompet- en bugelsoli.

Opdat het werk ook bij andere gelegenheden gespeeld zou kunnen worden is de titel van het werk enigszins neutraal gehouden: 'Afscheid van een vriend' / 'Groet aan een vriend' ipv. naar Uruzgan of begrafenissen / herdenkingen te verwijzen.

Overigens: De eerste- of oorspronkelijke titel was: 'Funeral music', de latere titel is bedacht door de commissie die betrokken was bij de tot stand koming van dit werk.

Maar de titel moest enigszins neutraal zijn zodat het werk bij meerdere soorten gelegenheden gespeeld zou kunnen worden.

In dit werk heb ik mijn best gedaan om zo goed mogelijk aan de vraag van Jos Stoffels en het orkest te voldoen om een waardig soort van militaire gebruiksmuziek van artistieke kwaliteit te componeren....

This piece is funeral music but with a triumphal ending, meant for memorials etc.

At first a bugel and a trumpet are playing solo military signals, they have to stand on a distance.
Then the death troms are sounding and the funeral march begins,
It is a somewhat traditional death- / funeral march in C minor with the typical rhythm: Long-long-short-long.
A passage with repeating very bitter and tragic harmonies goes to a dramatic climax.
A more lyrical intermezzo with solo bugel and tenor tube follows.
Once again, the music goes to a dramatic climax, but then, it goes to major, and a great and solemn choral follows.
At the end, the ascending quints of the opening-soli sounds again, and the work ends with a triumphal B flat major chord.