Réflexions nocturnes - 2nd dance-suite -part 2

Geschatte tijdsduur: 7 minuten, 22 seconden = ca. 71/2 minuut
Estimated time duration: 7 minutes, 22 seconds = ca. 71/2 minutes
_________________________________________________________________________________________________________
Piano-voorbeeld door de componist (zeer provisorisch) /
Piano-example by the composer (very provisional):

Het 2e deel van de 2e Dans-suite (Réflexions nocturnes) opus_175 B werd gecomponeerd in 2019 (in de zomer).

Het is een werk met veel soli voor vooral fluit en harp, en althobo, en ook voor hobo, klarinet, piccolo en piano.

In het 2^e gedeelte [II] vinden we ook soli voor basklarinet, en later ook min of meer voor Es-klarinet.

In het derde gedeelte [III] vinden we verder soli voor fagot, altsax, en tenorsax en tenslotte ook weer twee piccolo’s.

De nadruk op fluit en harp en ook althobo impliceert een min of meer impressionistisch karakter, want het zijn de typische instrumenten die bij impressionistische muziek horen.

Het karakter van dit 2^e deel van de 2^e Dance-suite is intiem, teder, en verstild, door de solo-instrumenten werkt het na het overweldigende spektakel van het 1^e deel als een meditatieve overdenking met een wat weemoedig karakter.

Het 1^e en 3^e gedeelte [I & III], daar spelen maar enkele solo-instrumenten, vandaar dat bij de instrumenten die dan niet spelen TACET staat.

Het idee van het 2^e deel was om de meest vooraanstaande instrumenten ook de kans te geven om zich solistisch te profileren aangezien de hoekdelen voornamelijk voor tutti orkest zijn, en we daar niet de gelegenheid krijgen om de schoonheid en de kwaliteiten van de solistische instrumenten te horen.

De drie gedeelten gaan in elkaar over, maar de dirigent dient met de vingers voor het orkest aan te geven wanneer deel II begint, zodat de zwijgende instrumenten die in het 1^e gedeelte [I] niet spelen, weten wanneer ze in hun partij moeten gaan kijken, want voor de zwijgende instrumenten staat in deel I alleen TACET in de partijen, ze kunnen dus niet aan hun noten zien wanneer het 2^e deel begint.

Een fluitsolo met een myxolydische melodie in E, begeleid door modale harpakkoorden leidt het werk in, waarna een evenzeer intiem duo van althobo, begeleid door piano volgt [maat 8-9], dat van Des naar C [-ionisch] leidt.

Op maat 12 zet de fluit weer zijn solo voort die van C weer terug naar de toonsoort E leidt, waarna op maat 16 de harp inzet met een weemoedige E mineur begeleidingsfiguur.

Op maat 22 neemt de hobosolo de melodie van de fluit over met een dalende beweging, voortgezet in maat 26 door de klarinetsolo, die een afsluitende muzikale zin speelt van dit gedeelte [met een echo door de fluit op maat 29].

Het afsluitende karakter van dit gedeelte wordt min of meer voortgezet door de ijle piccolosolo vanaf maat 32 [met de min of meer meditatief werkende lange liggende fluittoon], wat a.h.w. ‘uit de verte’ moet klinken…

De piccolosolo daalt tenslotte weer af naar de E waarna de contrabas op maat 38 inzet met een lage E, wat de basis voor het 2^e gedeelte zal vormen.

Dit gehele gedeelte staat in de mystieke, bijna kosmisch klinkende hemitonische toonladder: E G Gis B C Dis.

De harp speelt voortdurend glissandi van deze mysterieuze toonladder terwijl de althobo en de basklarinet hun melodieën in deze toonladder spelen.

Het is een langzame opbouw naar een tutti-climax op dit ene akkoord / deze toonladder, waarbij een voor een steeds meer instrumenten zich voegen in het geheel.

Op maat 10 de piccolo, op maat 12 gaat de fluit de hemitonische toonladder heen en weer spelen, op maat 14 de klarinet, op maat 15 de vibrafoon, op maat 16 de piccolo, op maat 17 de 2^e en 3^e klarinet, op maat 18 de altsax en de tenorsax, op maat 19 de baritonsax en de piano, en op maat 19 worden de eerdere soli tutti, en op maat 21 zet de marimba in, op 22 het klokkenspel.

Ondertussen begon de hobo op maat 14 ook met een solomelodie, en wat later de Es-klarinet op maat 19 [en voegen zich dus bij de althobo en de basklarinet].

Op maat 12 begint de zachte paukenroffel op de E, op maat 16 zet het lage koper zacht een hemitonisch akkoord in, de hoorns en de trompetten voegen zich daarbij op maat 18 en 19, en zachte roffels op de grote trom en de Tamtam voegen zich daarbij op maat 21 en 22.

De toonladder-spelende instrumenten kunnen nu improviserend verder gaan, zodat het geheel een wat chaotisch en opwindend, misschien wel dreigend of angstaanjagend geheel wordt terwijl een crescendo naar het fortissimo van maat 28 leidt, gevolgd door een plotselinge generale pauze.

Deel 3 is min of meer een soort reprise van het intieme en verstilde karakter van deel I.

Alle eerste houten blaasinstrumenten hebben nu de kans gehad om zich solistisch te profileren, behalve de fagot, deze krijgt nu een kans om zich te laten horen aan het begin van het 3^e gedeelte.

De saxen hadden echter nog niet de kans gehad om zich solistisch te profileren, dus in het 3^e gedeelte volgen nog soli voor de alt- en de tenor-sax, begeleid door de piano, wat, passend bij hun karakter, een beetje een soort verstild jazz-karakter heeft, met jazz-achtige akkoorden, maar het is ook wel weemoedig, heel verstild en toch ook diepzinnig van karakter lijkt mij.

Op maat 18 wordt dit muzikale karakter min of meer voortgezet door de soloklarinet, begeleid door de harp.

Op maat 23 volgt nu een meer uitgebreidere reprise van het weemoedige E dorisch gedeelte voor fluit en harp uit deel I [daar vanaf maat 16], vanaf maat 27 ook met 2 fluit-soli, waarmee ook weer [m.i.] wonderschone weemoedige akkoord- en melodiecombinaties konden ontstaan ….

Nu volgt dan de intieme, min of meer verstild jazzy-achtige maar ook diepzinnige solo voor tenorsax en piano.

Dit mondt dan op maat 44 uit in het E-kwinten-akkoord in de harp, waarmee het slotgedeelte begint, op maat 45 en 46 met korte soli voor fluit en Engelse hoorn, de 2 belangrijkste solo-instrumenten van dit deel…

En net zoals het 1^e gedeelte ook weer [op maat 49] eindigend in de ijle hoogten van de piccolo, nu met 2 piccolo’s in parallelle kwinten die een afsluitende melodiewending spelen.

Tenslotte wordt dit gevolgd [op maat 51] door de E-B-kwint in de ijle hoogten door het klokkenspel.

Zo eindigt dit verstilde langzame deel, deze verstilde, nachtelijke introspectie, tussen de twee luidruchtige en overweldigende spektakelstukken van het eerste en derde deel van de 2^e Dance-suite opus_175…..

============================
Voor de bladmuziek:
Neem contact op met de componist:

The 2nd part of the 2nd Dance Suite (Réflexions nocturnes) opus_175 B was composed in 2019 (in the summer).

It is a work with a lot of solo parts, especially for flute and harp, and English Horn (corno inglese) , and also for oboe, clarinet, piccolo and piano.

In the second part [II] we also find soli for bass clarinet, and later on also for Eb-clarinet.

In the third part [III] we also find solos for bassoon, alto sax, and tenor sax, and finally also two piccolos.

The emphasis on flute and harp and English horn implies a more or less impressionistic character, because these instruments are the typical instruments that belong to impressionist music.

The character of this 2nd part of the 2nd Dance-suite is intimate, tender, and silent, due to the solo instruments it works after the overwhelming spectacle of the 1st part as a meditative reflection, with a somewhat melancholic character.

The 1st and 3rd part [I & III], there are only a few solo instruments playing, which is why the instruments that don't play then have TACET.

The idea of the second movement (opus_175 B) was to give the most prominent instruments the opportunity to profile themselves as a soloist, since movement 1 and 3 are mainly for tutti / full orchestra, and we don’t have the opportunity to hear the beauty and qualities of these soloist instruments. .

The three parts merge into each other, but the conductor must indicate with his fingers to the orchestra when part II is starting, so that the silent instruments that do not play in the first part [I] know when to look into their parts, because for the silent instruments in part I only TACET is written in the parts, so they can't see in their notes when the second part starts.

A flute solo with a myxolydic melody in E, accompanied by modal harp chords introduces the work, followed by an equally intimate duo of English Horn, accompanied by piano [bars 8-9], which leads from Db to C [-ionic].

On bar 12, the flute continues its solo, which leads from C back to the key of E, after which in bar 16, the harp starts with a melancholy E minor accompaniment.

On measure 22 the oboe solo takes over the melody of the flute with a descending movement, continued in measure 26 by the clarinet solo, which plays a concluding musical sentence of this part [with an echo by the flute on bar 29].

The concluding character of this passage is more or less continued by the ethereal piccolo solo from bar 32 [with the more or less meditatively working long flute tone], which should sound "from afar" ...

The piccolo solo finally descends to the E, after which the double bass plays at bar 38 a low E, which will form the base / basic bass tone of the 2nd part (II).

This entire part is written in the mystical, almost cosmic sounding hemitonic scale: E G G# B C D#.

The harp constantly plays glissandi from this mysterious scale while the English Horn and the Bass clarinet play their melodies in this scale.

It is a slow build-up to a tutti (full orchestra) climax on this one chord / scale, with more and more instruments joining.

On bar 10: the piccolo, on bar 12: the flute will play the hemitonic scale back and forth, on bar 14: the clarinet, on bar 15: the vibraphone, on bar 16: the piccolo, on bar 17: the 2nd and 3rd clarinet, on bar 18: the alto- and tenor sax,

-the baritone sax and piano on bar 19, and on bar 19 also the earlier soli become tutti, and on bar 21: the marimba starts, on bar 22: the chimes / Glockenspiel.

In the meantime, the oboe also started on bar 14 a solo melody, and a little later the Eb clarinet (bar 19) [and so they join the English Horn and Bass clarinet].

On bar 12: a soft timpani roll starts on the E, on bar 16: the low Brass softly starts a hemitonic chord, the horns and the trumpets join on bar 18 and 19, and soft rolls on the Bass drum and the Tamtam join in bar 21 and 22.

The scale-playing instruments can now continue improvising, so that the whole becomes a somewhat chaotic and exciting, perhaps threatening or frightening whole, while a crescendo leads to the bar 28 fortissimo, followed by a sudden general pause.

Part 3 is more or less a sort of reprise of the intimate and tranquil nature of part I.

All the first wooden wind instruments have now had the opportunity to present themselves as a soloist, except for the bassoon, which now has a chance to be heard at the start of the 3rd part.

The saxes, however, had not yet had the chance to present themselves as soloist, so in the 3rd part (III) there are also soli for the alto- and tenor sax, accompanied by the piano, which, typical of their character, has a bit of a kind of an intimate jazz character, with jazz-like chords, but it is also melancholy, very silent and maybe also profound in character….

On bar 18, accompanied by the harp, this musical character continues more or less in the solo clarinet.

Bar 23 is now followed by a more extensive reprise of the melancholy E doric part for flute and harp from part I [there: from bar 16], from bar 27 also with 2 flute soli, with which [I think] beautiful melancholic chord- and melody combinations could be made….

Now follows the intimate, more or less silent jazzy-like but also profound solo for tenor sax and piano.

This then leads to bar 44 with the E-fifth chord in the harp, which starts the final part, in bar 45 and 46 with short solos for flute and English horn, the 2 most important solo instruments of this movement ...

And just like in the 1st part (I), again [at bar 49] ending in the rarefied heights of the piccolo, now with 2 piccolos in parallel fifths playing a closing melody turn.

Finally, this is followed [in bar 51] by the E-B fifth in the ethereal heights by the Glockenspiel / chimes.

So, this is how this silent, slow movement ends, this silent, nocturnal introspection, between the two noisy and overwhelming spectacle pieces of the first and third parts of the 2nd Dance Suite opus_175… ..