Om te luisteren
/ to
listen
Versie voor piano, gespeeld door Marc van Delft (zonder zang)
Version for pianosolo, played by Marc van Delft
(without singing)
Lament
for Leander
opus
129
Voor Mezzosopraan en Piano
2004
Tekst: Marc van Delft
door Marc van Delft,
voor Arlette, Oktober 2004 (rond 8 oktober)
A
little baby in my arms
Leander, sweetest boy,
You are my greatest love,
The love of my life
My
little baby drinking milk
The milk of my own body
You and me are one
The love of my life
Leander
sweetest of the world
My love for you is greater
As life itself, Leander
The love of my life
Enchanting is your smile
The little twinkling in your eyes
Enchanting when you look at me
The love of my life
You
are my little angel
Who came to me from heaven
You are my paradise
The love of my life
I hold you in my arms
When you are firm asleep
You are my little baby
The love of my life
I
play and laugh with you
I sing a song for you
I kiss your little cheeks
The love of my life
I tickle and you gigle
We play like little children
We laugh and we are happy
You love of my life
Every
day with you
You’re learning little things
Discovering the world
Oh
love of my life
Every
day we both
Are learning from eachother
I learn from you and you from me
Oh love of my life
I
embrace your little body
You are the sweetest thing
So tender, pure and small
The love of my life
You’re
drinking from my breasts
I gave my life, my body
To
you my little baby
You,
love of my life
You
grew inside my body
You came out of my body
You came into our world
You love of my life
I
gave my life for you
I gave my body and my soul
I gave myself for you
You, love of my life
I
am in love with you
You are my greatest love
I love you, oh, you are
The love of my life
There
is no greater love
As a mother for her child
It is the greatest love
The love of her life
A
baby at her breast
The sweetest thing on earth
The world’s most purest thing
The love of her life
Leander
oh Leander
My little boy, my baby
Leander oh Leander
You love of my life
Where
are thou my beloved ?
Where
are you little baby ?
Where are you dearest child ?
You love of my life…
My
baby has been taken
Been taken away from me
Where is my little baby ?
The love of my life….
My
baby, oh my baby
My baby where are you ?
My baby, oh my baby..
The love of my life !
My
baby, little baby
My
baby has been taken
Been taken away from me
The love of my life
My
baby has been stolen
My
heart is broken now
My life, my love is stolen
The love of my life
I’m
weeping for my baby
I’m weeping day and night
I’m weeping for my sweetest
The love of my life
My
baby needs my breasts
My baby needs my milk
My baby needs my love
The love of my life
Where
is your little body
Where
are your twinkling eyes
Where are your sweetest sounds
Oh love of my life
Cruel
seperation, cruel crime
Cruel
theft and cruel deed
To innocence and love
To the love of my life
I’m
sitting now alone
My
life unbearable today
Unbearable
tomorrow
Oh, love of my life
I’m
waiting for Leander
I’m
waiting for my baby
I’m
waiting and I’m waiting for
The love of my life
My
life’s been shattered into pieces
As if my baby died
Farewell
my little sweethaert
Farewell,
love of my life
Happy
summer with my baby
Happy summer with my friends
Happy summer in the sunshine
Happy sunset at the sea
Leander
and a happy, sunny summer
The highlight of my life
Now
all this is a memory
The autumn has arrived
Coldness,
storms and darkness
An
autumn without love
An
autumn without sun
Leander
little sun,
My sweetest summer joy
They ‘ve taken you away from me
Autumnleaves
are falling
Nature’s mourning
A cold, lonely winter will come
Empty,
cold and dark
I’m
sitting here alone now
And tomorrow I’m alone again
Leander,
sweetest boy
The love of my life
---------------------------------------------------------------------------------
Toelichtingen
bij: ‘Lament for Leander’ – Marc van Delft
De Ontstaansgeschiedenis
[geschreven 2005]
Mijn beste vriendin Arlette H. , met wie ik al jaren zeer veel omga, beviel eind april 2004 van een baby, een zoon, die zij Leander noemde.
Nadat zij enigszins hersteld was van de bevalling kwam zij weer geregeld langs
met haar allerschattigste en beeldschone baby'tje. Leander is een uitzonderlijk
mooie baby met prachtige grote blauwe ogen, iedereen die het ventje ziet is er
verrukt van. Arlette was al een jaar bezig met niets anders dan zich geestelijk
en materieel voorbereiden op de geboorte, het kopen van babyspullen etc.
Toen de baby er eenmaal was kon ze niets anders dan de hele dag over hem praten,
voor hem zorgen, hem bestuderen in zijn reacties, hem controleren in zijn
welbevinden, over hem filosoferen, etc. Ze was bijzonder blij en trots op haar
prachtige en gezonde zoontje, en deed niets anders dan hem de hele dag kusjes
geven, knuffelen, fotootjes van hem maken, hem verzorgen, hem voeden, etc. Al
haar slimheid, vindingrijkheid en energie stopte ze in de verzorging van Leander.
Arlette houdt erg van naar buiten gaan, de natuur in. Daarom ging ze zomers
geregeld naar het strand of door de bossen en de duinen fietsen, waarbij ik haar
geregeld begeleidde. Dat was heel gezellig met het baby'tje. Leander vond het
prachtig om te fietsen (in de maxicosi) en in de bossen of op het strand onder
de parasol had hij het ook enorm naar zijn zin. Het was een mooie en gelukkige
zomer.
De buren
hadden echter naar aanleiding van het feit dat ze door de gehorigheid van de
huizen wel eens wat van de onenigheid hadden opgevangen tussen Arlette en haar
vriend, en doordat ze wel eens gezien hadden dat Arlette wel eens laat thuiskwam
met de baby, het meldpunt kindermishandeling anoniem getipt.
Ik was er zelf getuige van was dat deze lieden bij haar op bezoek kwamen om haar
erop te wijzen dat ze niet ‘s avonds met de baby over straat mocht gaan.
Er volgde een zeer moeizaam en onrechtvaardig gesprek waarbij de suggestie
gewekt werd alsof Arlette haar kind zou verwaarlozen.
Niets is minder waar !
Toen ik zelf
als belangrijke getuige hen erop wilde wijzen wat voor goede, zorgzame en
liefdevolle moeder Arlette was werd ik echter door deze arrogante
Dit bezoek en dit gesprek ervoeren Arlette en ik al als zeer onrechtvaardig en
bedreigend.
In september 2004 logeerde Arlette met haar
baby'tje een paar dagen bij mij toen op maandagochtend 20 september (2004) vroeg
aan de deur werd gebeld. Een overmacht van instanties, politie,
kinderbescherming, mensen van het meldpunt kindermishandeling etc. stond bij mij
voor de deur en sommeerden mij de deur te openen, want ‘ze wilden mevrouw H.
spreken’….
Arlette
wilde hen niet spreken, ze wilde met rust gelaten worden, dus vroeg ik hen weer
te vertrekken.
Ze bleven echter aanbellen, tot een van mijn huisgenoten de buitendeur voor hen
opendeed en er een hele meute onbekende lieden op de gang voor de deur van mijn
appartement stond die aan mijn appartementdeur begonnen aan te bellen en te
roepen dat ik open moest doen.
Ik riep terug dat ze weg moesten gaan en mij met rust moesten laten en dat ik er
niets mee te maken had.
Ze bleven echter aanhouden, het was een zeer griezelige en angstaanjagende vorm
van terreur.....
Twee politiemannen in burger klommen via de tuin op mijn brandtrap en bonsden op
mijn raam terwijl ik nog in pyjama door de huiskamer liep!
Met hun pasjes zwaaiend sommeerden ze mij dat ik de deur moest openen!
Ik weigerde dit echter tot ze een huiszoekingsbevel hadden.
Ze riepen dat ze een huiszoekingsbevel zouden halen, en als ik dan niet opendeed
zouden ze met een stormram mijn deur inbeuken en de kosten zouden voor mij zijn
!
Na enige tijd zou ik dus wel genoodzaakt zijn om de deur te openen dus besloten
we ons maar snel te douchen en aan te kleden.
Ik kwam net onder de douche vandaan en was nog naakt en nat toen ze opnieuw
aanbelden en riepen dat ze een huiszoekingsbevel hadden en dat ze NU mijn deur
gingen inbeuken ! Ik riep terug dat ik net onder de douche vandaan kwam, en of
ik misschien éven de gelegenheid kon krijgen om mij af te drogen en aan te
kleden...
"Daar krijgt u dertig seconden voor" werd er geroepen.
In dertig seconden je afdrogen en aankleden is godsonmogelijk, dus ik was
verplicht in half naakte toestand de deur te openen teneinde te voorkomen dat
voor hondenden euro's schade mijn deur zou worden ingebeukt.
Opeens vulde
mijn niet op bezoek ingestelde huiskamer zich met 7 wildvreemde lieden.
Het was een zeer schokkende en traumatiserende inbreuk in mijn privé-leven.
Het was de meest schokkende gebeurtenis die ik ooit van mijn leven heb meegemaakt.
Dhr. van Oosten (een zeer enge, autoritaire man) van ‘De Raad van de Kinderbescherming’, (men kan beter zeggen ‘De Raad van de Kindermishandeling’) deed de schokkende mededeling dat ze gekomen waren om Leander van Arlette weg te nemen.
Deze gebeurtenis is wellicht het ergste en meest traumatische en meest boosaardige en onrechtvaardige wat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt ! (natuurlijk geldt dat voor Arlette en Leander in nog veel ergere mate ! )
Een 5 maanden oude Baby, die nog aan de moederborst werd gezoogd en geestelijk en lichamelijk nog geheel één was met de moeder, werd op een ruwe en gewelddadige wijze van zijn moeder weggerukt !!
Toen wij het rapport lazen waarop deze ingreep van het staatsgeweld was gebaseerd bleek dit voor 90 % uit onbewijsbare laster te bestaan.
Op grond van enkel geruchten, vermoedens en boosaardige laster had men een rapport geschreven, wat, als men de waarheid en de realiteit kent, wel zó absurd is, dat het lachwekkend is…
Iedereen die Arlette en Leander samen heeft meegemaakt kan getuigen en heeft getuigd dat zij zich voor meer dan 100 % inzette om alles wat in haar vermogen lag te doen om zo goed en liefdevol mogelijk voor Leander te zorgen.
Het meldpunt
Kindermishandeling schrijft bv. :
‘Een 4,5 maanden oude zuigeling, die in zijn ontwikkeling ernstig bedreigd
wordt door de ‘psychiatrische stoornis’ van zijn moeder. Het ontbreekt de
baby volledig aan een veilige en liefdevolle omgeving.’ ….
Verderop
schrijft de Rechtbank in het rapport als antwoord op de aanvraag van het
Meldpunt Kindermishandeling:
‘Het verhoor van de verzoeker en de overige belanghebbenden kan niet worden
afgewacht zonder ‘onmiddellijk en ernstig gevaar’ van de minderjarige.’
…….
Verder wordt Arlette ervan beschuldigd een ‘zwaar psychiatrisch gestoorde schizofrene Borderliner’ te zijn….. [een verzinsel van haar incompetente huisarts]
Wie Arlette kent weet dat zij een zeer intelligente, vindingrijke, rustige en evenwichtige persoonlijkheid is, absoluut het tegendeel van een Borderliner, ze is juist een zeer rationele, verstandige en beheerste persoonlijkheid.
De conclusies van het rapport zijn geheel en alleen maar op vermoedens, verkeerde veronderstellingen, boze laster en oppervlakkige en gekleurde waarnemingen gebaseerd.
Een
voorbeeld: De lieden van het AMK kwamen langs. Arlette moest speciaal voor hen
dus de baby uit bed halen, hij was nog slaperig en had honger, hij moest gevoed
worden. Aangezien hij uit zijn slaap was gehaald, honger had, en de angst van
zijn moeder aanvoelde moest hij huilen. Deze lieden schrijven in hun rapport dat
de baby duidelijk oververmoeid is, -in hun ogen als gevolg van het feit dat
Arlette wel eens 's avonds laat was thuisgekomen, terwijl de baby uit zijn slaap
gewekt was speciaal voor hen en moest huilen omdat hij honger had en de angst
van zijn moeder aanvoelde!
Zo ziet men dat men alle zogenaamde 'objectieve waarnemingen' zo kan duiden als
men wil als men een stok wil vinden om de hond te slaan.
Arlette was schuldig en wat ze ook zei of deed, niets kon het alreeds door hen
gevormde oordeel meer veranderen.
'Barbertje moet hangen'.
Arlette mocht direct na de uithuisplaatsing haar baby gedurende een week nog 2 x per dag zien in het huis van haar pleegvader om het borstvoeding te geven.
Na deze week volgde de rechtszaak waarbij, als men het rapport ervan leest, door de advocaat en de ouders alle aantijgingen werden ontkend en weerlegd, maar ondanks dat beval de kinderrechter een uithuisplaatsing van meerdere maanden, waarbij Arlette onmiddellijk moest stoppen met borstvoeding en haar baby nu nog maar 1 x per week slechts gedurende 3 kwartier op een kantoor mocht zien.
Daarop
volgde een zware crisis waarbij Arlette door een hel ging.
Aangezien ze nog steeds bij mij logeerde maakte ik deze tijd van nabij mee, en
kon niet anders dan met haar meelijden.
Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel moeten huilen vanwege het
hartverscheurende leed en onrecht dat aan Arlette en Leander [en de vader] werd
aangedaan…
Leander vertoefde tussen september 2004 en januari 2005 op een onbekend adres in Sassenheim…
Leander moest nu toen overgaan op kunstmatige en ongezonde flesvoeding, en door de gewelddadige scheiding van zijn moeder zal hij later vermoedelijk geestelijk verknipt worden.
De eerste
weken was ik dag en nacht bezig om voor Arlette dingen uit te typen zoals
getuigenverklaringen en onze reactie op alle aantijgingen in het rapport ed. en
met haar soms mee te gaan naar allerlei dingen en instanties om haar bij te
staan, haar met alles te helpen en haar te verzorgen ed.
Ze was in alle staten van wanhoop en ontreddering.
Na enige tijd besloot ik om deze gebeurtenis en al het leed om te zetten in een kunstwerk, een gedicht en een lied…
Precies rond
de tijd dat ik aan het meest dramatische gedeelte van het lied werkte (13-14
oktober, 2004) trof mij een andere slag van het noodlot: De bomen in onze tuin,
voor welks behoud ik al 19 jaar gestreden had werden ‘gesnoeid’. De
prachtige grote esdoorn die voor mijn huiskamerraam staat werd
tegen alle afspraken in niet ‘gesnoeid’ maar ‘gekandelaberd’, dat
wil zeggen dat de houthakker met zijn motorzaag enkel en alleen maar een kale
stam overliet… Mijn prachtige bosuitzicht is nu verdwenen en in plaats daarvan
kijk ik nu uit op de grijze lucht, kale stammen, de huizen en de
parkeerplaats… Mijn eens fraaie
en idyllische uitzicht is nu voor altijd verpest (het duurt misschien wel 10
jaar voordat er weer iets zichtbaar zal zijn wat op een echte ‘boom’
lijkt…)….
In de tijd
die volgde, tussen eind september en januari 2005 moest de raad van de
‘Kinderbescherming’ ‘onderzoek’ naar dit geval doen.
Dhr. Oosten heeft echter niet eens de moeite genomen om ook maar iemand van alle
getuigen die objectief gezien hebben hoe Arlette met Leander omging te
horen.
Ondanks al onze moeite om met getuigenverklaringen ed. te bewijzen dat ze een
goede moeder is, is hij er blijkbaar van overtuigd dat wat in het rapport staat
waar is. (alle getuigenverklaringen van alle vrienden en kennissen die haar
samen met de baby hebben gezien worden laatdunkend weggewuifd door de officiële
instanties en niet serieus genomen !)
Niets van wat ik over de gesprekken tussen Arlette en de heer Oosten heb
vernomen wijst erop dat hij van plan was om zich een objectief en
onbevooroordeeld oordeel te vormen over het moederschap van Arlette.
Integendeel, hij vroeg en zei de meest absurde en irrelevante dingen en leek er
alleen maar op uit te zijn om een stok te vinden om de hond te slaan.
Het enige wat hij wilde is dat Arlette ‘in therapie’ gaat (wat ze helemaal
niet nodig heeft), en enige medewerking aan een praktische oplossing van
eventuele werkelijke problemen blijft uit.
Meneer Oosten had na het eerste gesprek met Arlette al kunnen constateren dat
zij geen schizofrene Borderliner is, en hij heeft in dezelfde week nog het
verweerschrift, en alle getuigenverklaringen ontvangen die alle aantijgingen
aantoonbaar weerleggen maar toch heeft hij haar kind niet meteen teruggegeven,
wat een redelijk denkend persoon natuurlijk wèl meteen gedaan zou hebben.
De
gebeurtenissen die reeds hebben plaatsgevonden zijn overigens onomkeerbaar en
wel zó onrechtvaardig en traumatisch voor Arlette en veel andere betrokkenen
dat een onbevangen geluk voor Arlette met haar kind nooit meer mogelijk
zal zijn…
Er zal voortaan altijd een donkere schaduw van leed en een dreiging over
Arlettes moederschap blijven hangen.
Ze zal nooit meer zonder angst voor verraad en bemoeizucht als moeder kunnen
functioneren….
Deze
gebeurtenis zal wellicht altijd tussen moeder en kind blijven staan en zal
waarschijnlijk een verwijdering en vervreemding tussen beiden bewerkstelligen,
ook al zou Arlette haar baby terugkrijgen…
Nooit meer zal ze Leander onbevangen als bron van geluk kunnen zien, ze zal zijn
lieve, schattige verschijning nu voor altijd vermengd zien met angst en
leed.
Boven hun relatie zal nu een onheilszwangere donkere wolk komen te hangen,
Arlette en Leander is een psychische beschadiging toegebracht die nooit meer
over zal gaan……
---------------------------------------------------------
Het
is op dit moment maart 2006, nu anderhalf jaar later, en nog steeds vertoeft
Leander op een onbekend adres.
Aan zijn gezichtsuitdrukking van zoals hij er in november 2005 tijdens een
bezoekuur uitzag kan men zien dat hij beteuterd en ongelukkig kijkt.
Over
het Gedicht
Het lange gedicht bestaat eerst uit 4 bladzijden van 4-regelige verzen die steeds met de slotzin eindigen: ‘The love of my life’ (of een variant daarop).
Ieder couplet krijgt een ander soort muziek, een andere stemming.
De laatste strofes zijn een soort commentaar op het voorgaande, een soort epiloog, in de muziek een liggend akkoord met erboven een soort recitatiefachtig gezang.
De eerste
helft van het gedicht beschrijft het geluk en de hoedanigheid van het samenzijn
van moeder met kind.
Op de helft van de derde bladzijde [in het worddocument] volgt de ommekeer, nu
blijkt dat moeder en kind gescheiden zijn en de wanhoop en ontreddering van
Arlette wordt nu beschreven.
De 5e
bladzijde [in het worddocument] beschrijft de gebeurtenissen in samenhang met de
jaargetijden.
De zomer, de gelukkige tijd van warmte en zonneschijn was de tijd van het grote
geluk in het leven van Arlette, het samenzijn van de moeder met haar baby.
Precies op het moment van de intrede van de herfst, 21 september, volgt de
scheiding tussen moeder en kind.
Ook de herfst wordt vaak geassocieerd met droefheid en afscheid, als we afscheid
moeten nemen van de warmte, het mooie weer, de vrolijke zonneschijn en de
vreugde van het buiten kunnen zijn.
De blaadjes gaan vallen, en de koude en eenzame winter staat voor de deur.
Arlette moest afscheid nemen van haar grote liefde en van de zomerzon.
Aldus kan men zeggen dat Leander haar zomervreugde was, en dat deze zomer als
een extatisch hoogtepunt van het jaarverloop ook het hoogtepunt van Arlettes
leven was, waarna een tijd van verdriet en afscheid volgt.
Aangezien Arlette vreest en denkt dat haar kind definitief van haar zal worden weggenomen is het voorstelbaar dat op deze droevige herfst een koude, lege en donkere winter zal volgen, die Arlette in eenzaamheid, zonder haar kindje zal moeten doorbrengen… [dit schreef ik najaar 2004, het kind is nog steeds niet terug bij zijn moeder anno maart 2006]
Over
de Muziek
Wat betreft de muziek: In sommige passages heb ik rekening gehouden met de toonsoorten en de planetentonen ed.
Zo hangt het moederschap, de moeder met het kind ed. samen met de symboliek van Maan en Maagd. De Maan-toon is de B en de toonsoort van de Maagd, het sterrenbeeld van Arlette, wat samenhangt met de drift van de moeder om het kind te beschermen (de kleur blauw, ook de kleur van Maria…) is de toonsoort B groot (en Gis klein).
Het lied begint met de lange liggende B, de Maan-toon, in B klein, in een Maan-toonsoort. Het beeld van de baby aan de moederborst vinden we ook verbonden met de toon B en de toonsoort B.
Op maat 58
gaan we van B klein over naar B groot, de toonsoort van de Maagd als over de
betoverende glanzende ogen van Leander wordt gesproken, en over Leander als
kleine engel die uit de hemel is gekomen.
B groot is ook de meest onaardse toonsoort, van het hemelse, de ‘femme fragile’,
de ‘hemelse jonkvrouw’, wat Arlette in feite zelf ook is, als ‘Maagd’
zijnde en als lieftallige en hemels aandoende, onschuldige jonkvrouw…
Op maat 76 gaat de muziek naar Gis-klein, de Mineur-parallel van B groot, de Mineur-Maagdtoonsoort als gesproken wordt over de baby die slapend in haar armen ligt.
Op maat 84
vinden we een meer speels gedeelte in D groot. D is de Mercurius-toon en D groot
de toonsoort van de Tweelingen. (Mercurius is de heerser over Tweelingen).
Tweelingen hangt samen met de ‘speeldrift’, en Mercurius staat voor
speelsheid en vrolijkheid, humor in het algemeen.
In de tekst gaat het dan over liedjes zingen, lachen en kusjes geven.
Een 2e speels gedeelte in D groot gaat over kietelen en giechelen,
het spelen gelijk kleine kinderen, het gelukkig zijn gelijk kleine kinderen.
Maat 98: Weer een meer ernstig gedeelte in B klein over het feit dat de baby iedere dag weer nieuwe dingen leert, en de wereld leert ontdekken.
Maat 103: Veel kwintklanken als erover wordt gesproken dat moeder en kind in hun interactie veel van elkaar leren. De kwinten en kwarten hangen samen met de zielekracht van het denken….
Maat
114, ook in B klein, de Maan-moeder-toonsoort (De Maan hangt ook samen met de
baby-leeftijdsfase…), daar vinden we ook veel grote-secundebeweging als er
gesproken wordt over het drinken van borstmelk.
De secunde hangt samen met het vloeibare en met het etherische, de
levenskrachten, wat we beide terugvinden in de moedermelk:
Het stromende en levenskrachtige element van de grote secundes, en het vloeibare
en levenskrachtige van de moedermelk.
Vanaf maat 128 vinden we allerlei modulaties mèt dezelfde soort stromende secunde-bewegingen, als ook over het geboorteproces wordt gesproken etc.
Maat 148: We krijgen nu een steeds drukkere beweging in de aanloop naar de climax. Eerst: arpeggio’s. Er wordt over de moederliefde en de borstvoeding gesproken als het meest zuivere en onschuldige in de wereld.
Als de muziek steeds heftiger wordt roept de moeder steeds dringender de naam van haar (ontstolen) kind: ‘Leander, ach Leander, mijn kleine jongen, mijn baby, waar ben je, mijn geliefde’….
Op maat 174 vindt de grote stemmingsomslag plaats van het meer lyrische begingedeelte naar het dramatische hoogtepunt, waarin de grote ramp van de diefstal van de baby van Arlette wordt beschreven.
Dreigende tritonussen klinken, ‘de duivel in de muziek’, ‘Mijn baby is van mij weggenomen’ etc. volgt nu…. Dreigende stemming, de spanning stijgt met opzwepende ostinato-ritmen ed.
Er wordt op ‘Mijn baby, oh mijn baby’ etc. via dreigende, demonische chromatiek toegewerkt naar een climax die wordt bereikt op de tekst: ‘Mijn baby is van mij weggenomen,’ etc. en ‘Mijn hart is gebroken, mijn leven en mijn liefde is gestolen’.
Op hetzelfde moment dat ik dit schreef was de houtzager in de tuin bezig onze prachtige esdoorn te verminken….
Dit gedeelte mondt na de ineenstorting (maat 217) uit in een zeer wrang en akelig dissonant akkoord wat 22 maten herhaald wordt terwijl het langzaam uitsterft…….(bij: “The love of my life’’)
Maat 239: Eenzaam eenstemmig klinkt nu de jammerklacht in de zangstem:
‘Ik huil voor mijn baby, ik huil dag en nacht’ etc.
Op maat 244 volgt een soort citaat van een compositie die ik net daarvoor had voltooid (Lamento e Trionfo), wat begint met iets in de stijl van Armeense klaagmuziek, nu voor zangstem en de pedaaltoon in de piano.
We vinden weer de levend-stromende secunde-beweging in melodisch C mineur als er gesproken wordt over: ‘Mijn baby heeft mijn melk nodig’, de stromende levenskracht die het nu moet ontberen, evenals de liefde van zijn eigen moeder.
Een passage in een weer speels mercuriaal D-groot volgt als weer gesproken wordt over ‘waar zijn je glanzende ogen, je schattige geluidjes’ etc. …
Ook wordt dan weer het eerdere speelse D groot geciteerd… (270)
Als gesproken wordt over: ‘Wrede scheiding, wrede diefstal, wrede daad.’ etc. (maat 278) gaat de muziek naar de angstaanjagend-Saturnale Noodlotstoonsoort D klein, met strenge kwintenakkoorden in de bovenhand, wrange dissonanten vormend met de basmelodie in een onverbiddelijke plechtstatige beweging, de bezegeling van het noodlot verbeeldend, zoals ook bv. aan het slot van het 1e deel van de 9e symfonie van Bruckner.
Het sterft uit in een wrang dissonant akkoord…..
In een brief aan de Raad van de Kinderbescherming schreef Arlette bv.:
‘Het
voelt alsof hij dood is. Ik hoop te sterven aan een hersenbloeding. Ik heb de
hele nacht hartkloppingen gehad.
Ik
laat me wel opnemen.
Ik
heb geen doel meer.’
In een andere brief schrijft zij bv.:
‘Ik
zit hier nu alleen en morgen zit ik hier weer alleen.
Leander,
lieve jongen toch….’
Op maat 296 volgt ook een wrang maar zeer verstild gedeelte. De tekst is geïnspireerd op haar eigen woorden: ‘Ik zit hier nou alleen’ en: ‘Ondragelijk vandaag en ondragelijk morgen, ik wacht en ik wacht maar op mijn Leander’ etc.
Dit gaat nog verder in deze stemming met de tekst: ‘Mijn leven is in stukken gebroken, alsof mijn baby is gestorven…..’ (‘het voelt alsof hij dood is’)
De grote ommekeer van het werk naar een geheel andere werkwijze, de inzet van de berustende epiloog volgt op de tekst over ‘de dood’ van Leander…
‘Mijn baby is gestorven’…..
Maat 328: Een berustend akkoord klinkt nu dat onveranderlijk zal blijven liggen tot het einde, dit is het akkoord van de ‘afscheidsmuziek’……
Er wordt gezegd: ‘Vaarwel mijn geliefde, vaarwel’….
Arlette neemt afscheid van haar geliefde baby aangezien zij ervan overtuigd is dat de boze machten die deze misdaad hebben gepleegd haar kind definitief van haar zullen afnemen, en voor haar gevoel is haar kind dood…
Nu volgt het slotgedeelte, de ‘afscheidsmuziek’, de ‘Vaarwel-muziek’.
Het is nu alsof Arlette zich heeft neergelegd bij het definitieve afscheid van haar grote liefde, zij neemt afscheid van haar kleine schat, de liefde van haar leven…:
‘Vaarwel,
mijn kleine schatje, vaarwel, liefde van mijn leven’…
Nu volgt dan
de laatste bladzijde van het gedicht, de beschouwing over de jaargetijden, de
zomer van het grote geluk en de grote liefde, de herfst van het afscheid, het
afscheid van de zomer, de zonneschijn, van het zonnetje van Arlette, van Leander.
Die mooie zomer is nu slechts nog een herinnering…
De herfst zal volgen met haar kou, duisternis en stormen en een koude, kale, lege en eenzame winter zal volgen….
De laatste
regels van het gedicht zijn regelrecht ontleend aan het slot van een brief die
Arlette schreef aan de heer van Oosten en mevrouw Varenmende van de ‘Raad van
de kindermishandeling’….
‘Ik
zit hier nu alleen en morgen zit ik hier weer alleen.
Leander,
lieve jongen toch….’
Het gaat dan
om de laatste regel: ‘Leander, lieve jongen toch…’
‘Leander, sweetest boy, the love of my life’…..
Gecomponeerd
voor zangeres Sigrid van Drunen
Dit zeer lange lied heb ik gecomponeerd voor mijn vriendin Sigrid van Drunen, een mezzosopraan die ik al heel lang ken en wier huwelijk en afstuderen op het Haags Koninklijk Conservatorium ik nog mocht meemaken. Ook zij is de trotse moeder van een allerliefst en beeldschoon kindje: Rosalie, die ongeveer een half jaar ouder is als Leander. In het voorjaar van 2004 heb ik met hen nog een wandeling door Zorghvliet gemaakt, bij welke gelegenheid ik nog geprobeerd heb om Arlette en Leander met Sigrid en Rosalie in contact te brengen, hetgeen helaas mislukte.
Ik was al jaren van plan eens een lied of iets anders voor Sigrid te componeren, en aangezien Sigrid een moederlotgenoot van Arlette is en zich van daar uit natuurlijk goed kan voorstellen hoe onvoorstelbaar afschuwelijk het moet zijn als je baby van je wordt afgenomen, leek het me een goed idee om voor haar dit lied te componeren.
Het lied is
dus gecomponeerd voor Sigrid, maar natuurlijk opgedragen aan Arlette en Leander
aangezien ik het geschreven heb vanuit mijn inleving in het afschuwelijke
noodlot dat mijn geliefde vriendin Arlette heeft getroffen…
Op de website gezet en bewerkt: Maart 2006