Prelude nr. 2 
[septiemenprelude]

Dit werkje componeerde de nog jonge componist rond de tijd dat het moment naderde dat hij na zijn schooltijd op het conservatorium compositie zou gaan studeren, rond 1976-1977.
Dat idee hing als 'een zwaard van Damocles' boven zijn hoofd, want hij wist wel dat hij er dan ook aan zou moeten gaan geloven om 'moderne muziek' te gaan schrijven, wat in zijn ogen [oren] in die tijd nog een 'dissonantenchaos' leek....
   Hij hield in die tijd helemaal niet van 'moderne muziek', [Stockhausen ed.], , maar er zat niets anders op om toch op het pad van het muzikale experiment op te gaan.
   De componist wist wel dat in 'moderne muziek' veel septiem-intervallen ed. gebruikt werden.
   Bij wijze van experiment wilde de componist ook een stukje schrijven met veel septiemen, het werden hier echter de mildere kleine septiemen, en .... edoch, de natuur laat zich niet verloochenen, het stukje heeft een welluidend middendeeltje en mondt aan het eind toch weer uit in meer welluidende, tonale klanken....